Współtwórczyni doktryny peronizmu. W czasie rządów męża odpowiadała za politykę socjalną, współpracę ze związkami zawodowymi i prowadzenie organizacji kobiecej. Była bardzo popularna pośród obywateli. W 1947 doprowadziła do przyznania kobietom praw wyborczych.
W lipcu 1948 stworzyła Fundację Evy Perón, ponieważ otrzymywała tysiące listów dziennie od potrzebujących ludzi, którzy prosili o jedzenie, ubrania i inne artykuły pierwszej potrzeby. Fundacja otrzymywała darowizny od firm, związków i pracowników, ale te darowizny były często wymuszane. Za nieudzielenie wsparcia groziły kary pieniężne, a nawet więzienie. Część jej przeciwników oskarżało ją o przywłaszczanie sobie pieniędzy z datków, jednak nic takiego nie zostało udowodnione. Pomimo podejrzeń wobec Evy Perón, fundacja zrealizowała wiele ważnych celów, przyznając stypendia, budując domy, szkoły i szpitale.
W 1951 wojsko nie dopuściło jej do kandydowania na wiceprezydenta.
Eva Perón chorowała na raka szyjki macicy. Była poddana histerektomii oraz jako pierwsza kobieta w Argentynie przyjęła chemioterapię. Zmarła w wieku 33 lat, 26 lipca 1952 o godz. 20:25.