Drugie powstanie Desmondów (irl. Dara Éirí Amach i nDeasmumhain) 1579–1583 r.
Drugie powstanie Desmondów rozpoczęło się w roku 1579 uderzeniem sił Jamesa Fitzmaurice'a Fitzgeralda na Munster. Podczas swojego azylu w Europie Maurice zabiegał o poparcie dla katolickich Irlandczyków w walce z rządem Elżbiety I. Pomoc uzyskał m.in. od papieża, który wsparł go pieniędzmi i oddziałami wojska. W lipcu 1579 r. Fitzgerald wylądował w Dingle w towarzystwie licznych oficerów, 700 hiszpańskich żołnierzy oraz oddziału włoskiego. Krótko potem dołączyły do niego siły Johna Fitzgeralda i inne klany galijskie, a także Gerald (Earl of Desmond), który – pomimo że początkowo nie przystąpił do powstania – został uznany przez Anglików zdrajcą.
Już na początku walk śmierć poniósł James Fitzmaurice Fitzgerald. Po jego śmierci rebelię kontynuowali Gerald i John Fitzgerald. Zajęli oni m.in. miasta Youghal i Kinsale, pustosząc okolice zamieszkane przez Anglików i ich sprzymierzeńców.
W roku 1580 rebelianci dowodzeni przez jednego z przywódców galijskich Fiacha MacHugh O'Byrne'a i Lorda Baltinglassa uderzyli na Leinster. Licząca 3000 ludzi armia angielska pod wodzą Earla Greya de Wiltona dostała się w pułapkę i została zniszczona w bitwie pod Glenmalure. Zginęło 800 Anglików.