W sierpniu 1938 Hankey ustąpił ze stanowiska sekretarza i został dyrektorem brytyjskim w Kompanii Kanału Sueskiego. W 1939 otrzymał tytuł 1. barona Hankey i zasiadł w Izbie Lordów. Po utworzeniu przez Neville’a Chamberlaina gabinetu wojennego we wrześniu 1939, Hankey wszedł w jego skład jako minister bez teki. Kiedy premierem został w maju 1940 Winston Churchill, został Kanclerzem Księstwa Lancaster, w 1941 Paymaster-General. W 1942 został usunięty z gabinetu.
Zmarł na nowotwór prostaty w 1963. Tytuł barona odziedziczył po nim jego najstarszy syn Robert.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Nowak, Pierwsza zdrada Zachodu. 1920 - zapomniany appeasement, Kraków 2016, Wydawnictwo Literackie, Spartacus Educational article The Papers of Lord Hankey are held at the Churchill Archives Centre in Cambridge, and are accessible to the public.
Kategoria:Brytyjscy politycy Kategoria:Arystokracja brytyjska Kategoria:Funkcjonariusze brytyjskich służb specjalnych Kategoria:Ludzie urodzeni w Biarritz Kategoria:Odznaczeni Orderem Łaźni Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Michała i św. Jerzego Kategoria:Odznaczeni Królewskim Orderem Wiktoriańskim Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1963