Marceli Marek Józef Jan Chrzciciel Tarczewski herbu Tarnawa (ur. 18 czerwca 1782 w Ciućkowie, zm. 30 sierpnia 1843 w Warszawie) – polski prawnik, urzędnik, adwokat, obrońca spiskowców, wydawca i wolnomularz.
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu. Po uzyskaniu dyplomu powrócił do Warszawy, gdzie pracował najpierw jako asesor przy Trybunale Cywilnym, a potem jako podprokurator Sądu Apelacyjnego Księstwa Warszawskiego.
Po 1815 roku przeszedł do pracy w adwokaturze i występował z uprawnieniami mecenasa przed kasacyjnym Sądem Najwyższej Instancji. W procesach politycznych bronił polskich konspiratorów. W pierwszym procesie Towarzystwa Patriotycznego, gdzie jako główny oskarżony przed sądem wojennym występował Walerian Łukasiński, Tarczewski bronił Mikołaja Dobrzyckiego. W drugim procesie, toczonym już przed Sądem Sejmowym, był obrońcą prezesa Towarzystwa Stanisława Sołtyka. Jego mowy i pisma procesowe były ogłaszane drukiem. W latach 20. XIX wieku był członkiem Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji Królestwa Polskiego.
Wraz z żoną prowadził znany w Warszawie salon.
Pod koniec powstania listopadowego był kandydatem na ministra sprawiedliwości w Rządzie Narodowym.