Po upadku powstania wycofał się na jakiś czas z polityki i powrócił do pracy w rolnictwie. W tym czasie zakupił on w 1801 roku od Szydłowskich majątek w Zatorach. W 1807 roku został wybrany sędzią pokoju w Pułtuskiem, a rok później wszedł w skład Komisji Prawodawczej, czyli, tej która przygotowywała dla Rady Stanu materiały niezbędne do wprowadzenia postanowień wynikających z Kodeksu Napoleona. Podczas wojny z Austrią w 1809 roku służąc w stopniu podporucznika w batalionie strzelców pospolitego ruszenia, strzegł wówczas granicy na Bugu i podlegał innemu mieszkańcowi tego powiatu, płk. Augustynowi Zawadzkiemu. Ze służby w tej formacji został zwolniony w październiku tamtego roku.
W grudniu 1812 roku mianowano go marszałkiem pospolitego ruszenia departamentu płockiego, ale już rok później, jako radca delegowany z departamentu płockiego, wziął on udział w pracach Komitetu Centralnego Rad Departamentowych. Dzięki poparciu swojego ciotecznego brata, a wówczas już prezesa Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji, Tadeusza hr. Mostowskiego został mianowany 16 lipca 1817 roku senatorem – kasztelanem Królestwa Polskiego, co uprawniało go między innymi do zasiadania w sądzie najwyższej instancji.