3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 121. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1921–1923 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Biura Szefa Administracji Armii. 31 marca 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 15 listopada 1924 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” na stanowisko dowódcy II batalionu.
Z dniem 31 stycznia 1927 roku został przeniesiony ze składu osobowego szefa Administracji Armii w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy. Z dniem 31 lipca 1927 roku został mu przedłużony okres pozostawania w stanie nieczynnym o kolejnych sześć miesięcy z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. Okres pozostawania w stanie nieczynnym był jeszcze trzy razy przedłużany. Z dniem 31 marca 1929 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 1,51 lokatą w korpusie oficerów piechoty.