thumb|240px|Nagrobek w bazylice San Domenico w Bolonii Enzio Sardyński, (ur. ok. 1218 lub 1224; zm. 14 marca 1272 w Bolonii), - król Sardynii w latach 1239–1249/1272.
Enzio był nieślubnym synem cesarza Fryderyka II i szwabskiej szlachcianki Adelajdy, zapewne z dynastii książąt Urslingen.
Enzio był ulubionym synem Fryderyka II. Podobnie jak ojciec interesował się poezją. W 1238 r. Fryderyk II pasował go na rycerza. W tym samym roku Enzio poślubił Adelasię de Lacon-Gunale (ur. ok. 1207 r., zm. 1255 r.), córkę sędziego Torres Martiano II i Agnieszki de (Lacon-)Massa, wdowę po sędzim Gallury Ubaldo Viscontim. W 1246 r. na wniosek Alelasji małżeństwo zostało anulowane. Sardynia była wówczas podzielona na cztery królestwa, których władcy nosili tytuł "iudex" czyli sędzia. Adelasja wniosła mężowi dwie części Sardynii. W 1239 r. Fryderyk II mianował Enzio królem Sardynii i delegatem w środkowej i górnej Italii. W tej funkcji walczył z gwelfami w Romanii, Marchii i Toskanii.