Według Eugeniusza Okonia w sierpniu 1922 roku stronnictwo liczyło około 15 000 członków.
Początkowo obszar działania stronnictwa obejmował Republikę Tarnobrzeską, a następnie powiaty: Mielec, Nisko i Kolbuszowa. Głównym poparciem cieszyło się w południowej Lubelszczyźnie i na Podkarpaciu. Stronnictwo działało w województwach centralnych. W 1920 roku ze Stronnictwa wystąpił Dąbal, tworząc wraz ze Stanisławem Łańcuckim Komunistyczną Frakcję Poselską. W wyborach parlamentarnych w 1922 ugrupowanie zdobyło 4 mandaty poselskie. Na początku 1926 dwóch posłów partii wstąpiło do powstałego w tym czasie Stronnictwa Chłopskiego. W 1926 roku doszło do rozłamu w partii. W wyborach, które odbyły się dwa lata później, stronnictwo poniosło klęskę. W 1929 roku stronnictwo zakończyło swoją działalność. Większość dawnych działaczy ugrupowania dołączyła do Stronnictwa Chłopskiego. mały|Winieta Chłopskiej Sprawy - organu prasowego partii Początkowo, do 1920 roku, organem prasowym partii była Jedność Chłopska redagowana przez Eugeniusza Okonia, a później Chłopska Sprawa.
Program Na wstępie partia zakładała za swój cel wywalczenie dla chłopów: ziemi, władzy, dobrobytu, oświaty i sprawiedliwości. Za swój główny cel partia uznała niezwłoczne przeprowadzenie gruntownej reformy rolnej.