1507 Drugi silny atak w Anglii. Wcześniej, od roku 1492, nie notowano zachorowań, choć – jak się przyjmuje – ofiarą jej miał w 1502 paść Artur Tudor.
1517 Trzeci rozległy wybuch epidemii. W niektórych miastach Anglii południowej zmarła połowa populacji. Pierwsze przypadki odnotowane poza Anglią – w Calais i Antwerpii.
1528 – największy atak zarazy na Europę Pod koniec maja wybuchła epidemia w Londynie, rozprzestrzeniając się na całą Anglię. Zawieszono działalność dworu królewskiego, a król Henryk VIII wyjechał w popłochu. Tym razem epidemia wybuchła również z wielką siłą na kontynencie, omijając jednakże Francję i Włochy. Przybywając prawdopodobnie wraz z uciekającymi ludźmi, wybuchła pod koniec września jednocześnie w Antwerpii, Amsterdamie i Hamburgu. Rozprzestrzeniła się przez Danię do Szwecji i Norwegii. Dotarła w grudniu do Szwajcarii. Na wschodzie pojawiła się na Litwie, w Polsce i Rosji. Pod koniec 1528 epidemia praktycznie wygasła, pozostając – co charakterystyczne – w każdym z zaatakowanych miejsc tylko około dwóch tygodni.
1551 Ostatni atak choroby w Anglii. Opisany przez Johna Caiusa, lekarza Marii I Tudor. W lipcu 1551 choroba szczególnie dotknęła mieszkańców Cambridge. Jej ofiarą padli książęta Suffolk: Henry Brandon i Charles Brandon.
Przypisy
Kategoria:Choroby zakaźne Kategoria:Historia medycyny