W kwietniu 1959 uzyskał doktorat z nauk humanistycznych pod opieką Kazimierza Lepszego broniąc pracy o regionach gospodarczych Małopolski (odpowiadającej części dotyczącej gospodarki rolnej i wielkiej własności ziemskiej w książce wydanej z Heleną Madurowicz w 1958), we wrześniu 1961 rada wydziału nadała mu stopień doktora habilitowanego na podstawie nieopublikowanej jeszcze rozprawy o Jakubie Haurze, a w styczniu 1962 – stopień docenta. W latach 1969–1991 był kierownikiem Zakładu Historii Polski Nowożytnej UJ. Nominację profesorską uzyskał w 1975. W 1983 wybrany został do Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W latach 1945–1949 członek PSL mikołajczykowskiego, w latach 1946–1947 członek Zarządu Grodzkiego PSL w Krakowie i członek redakcji ludowego miesięcznika ideowo-wychowawczego „Wieś i Państwo”. Kandydat do Sejmu Ustawodawczego z listy PSL w Okręgu nr 46 (Kraków) w wyborach 19 stycznia 1947. Udział w kampanii wyborczej przypłacił aresztowaniem. Od 1949 członek Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 1980–1983 członek Naczelnego Komitetu ZSL, a w latach 1989–1990 wiceprezes Rady Naczelnej PSL Odrodzenie. Od 2004 do śmierci w 2008 honorowy prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego. W latach 1994–2006 był prezesem Rady Wojewódzkiej Towarzystwa Kultury Świeckiej w Krakowie.