W grecko-rzymskim ceremoniale kultowym charakterystycznym elementem była prawa dłoń wzniesiona w geście błogosławieństwa.

Choć nie należał do panteonu helleńskiego, przez Greków utożsamiany był z Dionizosem, a nawet uważany za Dionizosa „starszego” – syna Zeusa i Persefony, któremu przypisywano pomysł oswojenia wołów i nałożenia im jarzma. Tak tłumaczono w jego wizerunkach obecność rogów na czole. Według pewnego przekazu, dla uwiedzenia jednej ze swych kapłanek w Azji Mniejszej Sabazjos miał też przyjąć postać węża i w tej postaci obdarzyć ją potomstwem.

W synkretyzmie okresu hellenistycznego i cesarstwa rzymskiego utożsamiano go z wieloma bóstwami, m.in. z bogiem Żydów (na podstawie imiennego podobieństwa Kyrios Sabaoth z Septuaginty), kreując judeopogańskie bóstwo nazywane niekiedy Theos Hypsistos (, dosł. „Bóg Najwyższy”). Z misteriami Sabazjosa łączą się ścienne malowidła zachowane w komorze Wincencjusza znajdującej się w obrębie rzymskich katakumb PretekstataMarcel Simon: Cywilizacja wczesnego chrześcijaństwa I-IV w. Warszawa: PIW, 1981, s.