Obecność co najwyżej kilku, a zwykle tylko jednej dolnej szczecinki mezepimeralnej wyróżnia rodzaj Culex od pokrewnego rodzaju Lutzia. Odwłok ma u samicy tępy wierzchołek i niewidoczne są przysadki odwłokowe. Samiec ma szczyty paraproktów z grupami grubych kolców ustawionych w rzędzie lub w koronie oraz gonokoksyty pozbawione klaspetów.
Larwa thumb|left|300px|Schemat anatomiczny larwy Culex restuans Larwa ma głowę dużą i szeroką. Narządy gębowe z wachlarzami szczecin na wardze górnej typu filtrującego, żuwaczkami pozbawionymi płatów bocznych u nasady i dobrze rozwiniętymi pędzlami szczecinek na szczękach. Spośród szczecinek nadustkowych druga para zwykle jest całkiem zanikła, a trzecia przesunięta na grzbietową powierzchnię głowy lub także nieobecna. Czułki są długie i mają dobrze rozwinięty włosek czułkowy, osadzony w wierzchołkowej połowie długości. Włoski czołowe długie i rozgałęzione. Tworzą linię prostą. Tułów pozbawiony jest zastawek barkowych, a wierzch odwłoka włosków palmowatych. Pierwszy segment odwłoka ma zawsze wykształconą szczecinkę dwunastą. Syfon oddechowy zaopatrzony jest w kilka par włosków grzebieniastych na powierzchni brzusznej. Znajduje się na końcu ósmego segmentu odwłoka, po stronie grzbietowej. Zakończony przetchlinką z chitynową płytką.