słabej zbieżności ), która dowodzi już domkniętości wspomnianej podprzestrzeni.
Opisana wyżej domknięta podprzestrzeń to cała przestrzeń gdyż w przeciwnym razie z twierdzenia o zbiorze wypukłym wynikałoby istnienie niezerowego wektora ortogonalnego do wszystkich Z postaci można by wnosić, że taki spełniałby dla wszystkich Jednakże przyjęcie pociągałoby które wraz z eliptycznością dałoby pozostające w sprzeczności z
Ostatecznie twierdzenie Riesza mówi, że wszystkie funkcjonały mogą być przedstawione jako gdzie co w połączeniu z postacią daje tezę, przy czym jednoznaczność wynika z eliptyczności.
Uogólnienia
W 1971 roku Ivo Babuška podał następujące uogólnienie wyniku Laxa i Milgrama, w którym zrezygnował on wymagania, by funkcjonał dwuliniowy określony był na wspólnej przestrzeni.
Twierdzenie Babuški–Laxa–Milgrama Niech oraz będą dwiema rzeczywistymi przestrzeniami Hilberta, a będzie ciągłym przekształceniem dwuliniowym, które jest ponadto „słabo koercywne”: dla pewnej stałej i wszystkich zachodzi
oraz dla niezerowego i pewnej stałej spełnia
Wówczas dla wszystkich istnieje jednoznacznie wyznaczone rozwiązanie słabego sformułowania (zob.