I tym razem wnioski były niezachęcające.
W 1978 wyjechał do Mongolii, gdzie do 1979 pracował pod kierownictwem Ryszarda Podstolskiego jako starszy geolog polskiej grupy Międzynarodowej Ekspedycji Geologicznej, której patronowała Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej. W tym czasie opracowywano mapy geologiczne w skali 1:50 000 i prowadzono poszukiwania surowców mineralnych w rejonie góry Narintaj–Obo, w ajmaku chentejskim północno-wschodniej Mongolii, 300 kilometrów na wschód od Ułan Bator.
Od powrotu z Mongolii w 1979, do 1984 kontynuował badania fosforytów w Polsce w rejonie Annopola–Gościeradowa. W latach 1980–1981 opracował również Dokumentację geologiczną złoża rudy strontu Czarkowy w kategorii C-2. W tym samym czasie dwukrotnie odwiedził Mongolię: w 1980 wraz z R. Podstolskim i Andrzejem Stachowiakiem przygotował Projekt badań geologicznych w rejonie Muszugaj Chuduk, a w 1981 wraz z J. Kanasiewiczem – Projekt badań geologicznych w rejonie Bajan Choszu.