Pierwsza na to stanowisko została wybrana w 1701 Marianna Nersesowiczówna, siostra biskupa koadiutora Deodata Nersesowicza.
Przy klasztorze istniała znana i ceniona szkoła żeńska, do której uczęszczały panny ormiańskie, ale też polskie i rusińskie (jej absolwentką była m.in. prof. Krystyna Moszumańska-Nazar). Posiadały też folwark Pasieki na Łyczakowie oraz kaplicę pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, poświęconą 29 września 1898 przez abp Izaaka Mikołaja Isakowicza.
Po II wojnie światowej, w 1946, w wyniku utraty Kresów przez Polskę, opuściły Lwów i zamieszkały u oo. Benedyktynów w Lubiniu w Wielkopolsce. W r. 1958 przeniosły się do Wołowa na Dolnym Śląsku, gdzie osiadły w założeniu kaplicy Św. Józefa przy ul. Poznańskiej. Z powodu braku rodzimych powołań i faktycznego zaniku społeczności ormiańskiej w Polsce, zdecydowały się w 1961, za czasów ksieni Jadwigi Jóżak, na przyjęcie obrządku łacińskiego (rzymskiego). Jej następczynią w latach 1984–2009 siostra Agnieszka Dobiesz, a od 2009 roku jest nią siostra Maria Trybała.