W tym samym czasie CBF, zdobywszy wsparcie innej dużej brazylijskiej telewizji, postanowiła przeprowadzić rozgrywki dla pozostałych klubów, organizując 16-drużynowy Modulo Amarelo (Moduł Żółty), składających się z najlepszych (według rankingu CBF), lecz pominiętych przez „Cd13” zespołów oraz Moduły: Niebieski (Modulo Azul) i Biały (Modulo Branco), dla drużyn spoza dwóch najsilniejszych grup. W wyniku protestów klubów, które uważały, że miały prawo uczestniczyć w walce o tytuł, a pozostały poza Zielonym Modułem (jak np. Guarani – wicemistrz z poprzedniego roku, czy Portuguesa), CBF zmieniła swoje wcześniejsze stanowisko i zaproponowała rozegranie, pomiędzy mistrzami i wicemistrzami grup: zielonej i żółtej, półfinałów i finału mającego wyłonić mistrza Brazylii. Kluby „Cd13” postanowiły nie akceptować propozycji, gdyż nie przewidywała tego zawarta umowa z krajowym związkiem, jednakże pozostający w CBF rzecznik „Cd13”, ówcześnie wicedyrektor sportowy klubu Vasco da Gama Eurico Miranda, wyraził (bez jakiejkolwiek zgody lub konsultacji z pozostałymi członkami „Cd13”) aprobatę dla pomysłu CBF. Zarząd „Cd13” stanowczo zaprotestował, i nie podpisał zmiany regulaminu, jednak zgoda Mirandy oznaczała dla CBF przyzwolenie na decydowanie o turnieju.