W końcu lat dwudziestych Deborina i jego zwolenników nazywano „filozoficznym kierownictwem”, ponieważ kierowali oni czasopismem "Pod znamieniem marksizma" i większością filozoficznych instytucji w kraju.
W 1928 Deborin został członkiem WKP(b), a w 1929 członkiem Akademii Nauk ZSRR. Komitet Centralny WKP(b) w swojej uchwale z 15 stycznia 1931 r. ocenił krytycznie działalność czasopisma "Pod znamieniem marksizma". Uchwała ta stwierdziła także, że grupa Deborina w ujmowaniu szeregu problemów zeszła „na pozycje mieńszewizującego idealizmu”, co dla Deborina oznaczało utratę czołowej pozycji w filozofii radzieckiej. Zrezygnował wówczas z większości funkcji i poświęcił się całkowicie pracy naukowej.
W 1961 Deborin został uhonorowany odznaczeniem państwowym.
Główne dzieła Wstęp do teorii materializmu dialektycznego (1915; wyd. pol. 1959); Ленин как мыслитель (Lenin jako myśliciel) (1924); Диалектика и естествознание (Dialektyka i historia naturalna) (1930); Социально-политические учения нового и новейшего времени (Społeczno-polityczna doktryna nowych czasów) (1958); Filozofia i polityka (1961;