thumb|Dokument z fotografią Piotra Deriabina Piotr Dieriabin (1921–1992) – wysoki oficer KGB, zdezerterował w Wiedniu w 1954 roku, później pracował dla CIA.
Pochodził z Syberii, w czasie II wojny światowej służył w Armii Czerwonej, czterokrotnie ranny. W latach 1944–1945 studiował w Wyższej Szkole Kontrwywiadu. Przeniesiony w 1947 roku do Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, był odpowiedzialny za nadzór nad ochroną Kremla. W 1952 roku przeniesiony do Zarządu II MGB. We wrześniu 1953 roku skierowany do dowództwa radzieckich wojsk okupacyjnych w Austrii. Po pięciu miesiącach, w lutym 1954 roku, przedostał się do siedziby amerykańskiej misji wojskowej i zwrócił się o azyl polityczny. Dieriabin był wówczas majorem, najwyższym rangą oficerem radzieckiego wywiadu, który wystąpił o azyl na Zachodzie.
Rok wcześniej zaczął współpracę z CIA, także w Wiedniu, pułkownik GRU Piotr Popow, lecz o azyl nie prosił. Nawet kiedy KGB deptało mu po piętach, nie zgodził się na propozycję CIA ucieczki do USA.