thumb|Grób Augusta Romana Kręckiego Starych Powązkach w Warszawie (stan na kwiecień 2012) August Roman Kręcki (ur. 3 sierpnia 1843 w Nieszawie, zm. 5 marca 1920 w Warszawie) – pracownik Ekspozytury Rządu Narodowego w czasie powstania styczniowego w latach 1863–1864.

Do powstania przystąpił w marcu 1863, wstąpił do oddziału Teodora Cieszkowskiego jako podoficer kosynierów. Ranny w czasie potyczki pod Radoszewicami 27 marca. Wyjechał do Warszawy. Od 11 października 1863 pełnił do chwili nominacji Romana Żulińskiego funkcję naczelnika Ekspozytury Rządu Narodowego.

Aresztowany 1 kwietnia 1864, po kilkumiesięcznych badaniach złożył zeznania wymuszone przez Tymczasową Komisją Śledczą. Sąd Wojenny Polowy skazał go na pozbawienie praw stanu i 15 lat katorgi. Audytoriat Polowy postawił wniosek o ukaranie Kręckeigo śmiercią, jednak namiestnik gen. Fiodor Berg skazał go na pozbawienie praw i 10 lat zamknięcia w twierdzy na Syberii. Pracował w kopalni soli w Usolu. Po odbyciu kary zamieszkał w Irkucku, a później w Jekaterynosławiu. W 1883 powrócił do Warszawy. Od 1900 prowadził kasę pomocy sybirakom, od 1916 był członkiem Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania 1863/64. Był członkiem Schronienia dla Weteranów i Inwalidów Polskich oraz Towarzystwa Weteranów 1863.