Tylko tutaj w obrębie całych Tatr występuje rzadka roślina – goździk lśniący, na Słowacji bardzo rzadki, w Polsce wymarły. Drugim paleoendemitem tu występującym jest skalnica tatrzańska. W czerwcu wielkimi łanami zakwita dębik ośmiopłatkowy. Innymi reliktami epoki glacjalnej są wierzba alpejska i wierzba żyłkowana. Poza tym rosną tu ośmiał alpejski, turzyca zawsze zielona, mokrzyca Kitaibela, tłustosz pospolity, dzwonek drobny, skalnica nakrapiana, niebielistka trwała, zerwa kulista, a także zarzyczka górska, goryczka krótkołodygowa, pierwiosnek łyszczak.
Dokument z 1615 r. określa Siwy Wierch nazwą Biała Skała, Matej Bel w 1736 r. w swym dziele pt. Notitia Hungariae novae historico geografica nazwą Szczyt Sywy, albo Mons Griseus, Ludwik Zejszner nazwą Siwa Góra. Polacy wnieśli spory wkład w badania naukowe Siwego Wierchu.
Turystyka Na szczycie Siwego Wierchu od dawna bywali góralscy myśliwi i pasterze. Pierwsze znane wejście zimowe należy do Polaków. Dokonał go Józef Grabowski z towarzyszami w 1914 r. Na szczycie skrzyżowanie dwóch szlaków turystycznych.