13 marca 1924 na stadionie Les Corts Katalończycy podjęli reprezentację Hiszpanii. W drużynie przeciwnej występowało dwóch najwybitniejszych piłkarzy katalońskich z tamtego okresu tj. Josep Samitier i Ricardo Zamora, a miejscowych wspomagali gracze FC Barcelona: Paulino Alcántara i Sagibarbá. Mecz zakończył się wynikiem 0:7, a dwa gole strzelił Samiter.
W 1925 Katalończycy pokonali u siebie Czechosłowację 2:1, by rok później w rewanżu na wyjeździe przegrać takim samym stosunkiem bramek.
W pamięci kibiców zapadł rok 1934 kiedy to jedenastka Katalonii 2 lutego pokonała Hiszpanię 2:0, 17 czerwca Brazylię 2:1, 24 czerwca zremisowała z Brazylią 2:2, a pięć dni później zwyciężyła mistrzów Hiszpanii Athletic Bilbao, aż 5:1.
Era Franco Po wojnie domowej, gen. Franco tłumił dążenia krajowych autonomii niehiszpańskich, czego elementem był zakaz używania języka katalońskiego, Senyery itp. Reprezentacja Katalonii dalej jednak rozgrywała swoje mecze (m.in. z Hiszpanią – zwycięstwo 3:1 19 października 1947 i porażka 0:6 9 sierpnia 1953).
W drużynie Katalonii często występowali zaproszeni goście, nierzadko byli to gracze FC Barcelony (Ladislao Kubala, Luis Suárez, Evaristo), ale niekoniecznie, jak choćby zawodnik Realu Madryt Alfredo Di Stéfano (mecz z Bolonią w 1955).