W 1947 otrzymał stopień profesora. W latach 1947–50 był dyrektorem poznańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, a od 1949 pierwszym rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu (w 1949 stanowisko dyrektora zostało oficjalnie zastąpione stanowiskiem rektora). Funkcję rektora pełnił ponownie w latach 1965–1978, a w latach 1951–1962 sprawował tę funkcję na sopocko-gdańskiej ASP. W tej ostatniej był także dziekanem Wydziału Malarstwa (1962–1965). W początkach kariery tworzył w stylu socrealizmu. Jako rektor poznańskiej PWSSP stworzył w kierowanej przez siebie instytucji wybitne grono pedagogiczne, decydujące o prestiżu tej uczelni. Zaprosił do Poznania m.in. Magdalenę Abakanowicz, Stanisława Zamecznika czy Tadeusza Brzozowskiego.

W 1951 wstąpił do PZPR (wcześniej był związany ze Stronnictwem Demokratycznym), która wytypowała go na posła z okręgu Gdynia (1952–1956).

Od 1958 był pierwszym mężem malarki Teresy Pągowskiej. Został pochowany 11 stycznia 1988 na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu (pole 3, kwatera D-7).

thumb|Nagrobek na cmentarzu MiłostowoWybrane prace: polichromie i projekt witrażu prezbiterium poznańskiego kościoła pw. św.