Przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1960 najlepszym polskim skoczkiem był Zdzisław Hryniewiecki. W 1959 zdobył mistrzostwo Polski, zwyciężył w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny oraz ustanowił rekord Polski w długości skoku narciarskiego na skoczni Kulm (116 m). W 1960 pokonał światową czołówkę w zawodach w Oberwiesenthal i wygrał jeden z konkursów o Puchar Beskidów 1960. 28 stycznia 1960 podczas treningu na skoczni w Wiśle, Hryniewiecki źle wybił się z progu, upadł i złamał kręgosłup. Wypadek zakończył jego karierę sportową. W rezultacie na igrzyskach wystąpił tylko Władysław Tajner, który zajął 31. miejsce. Zawody olimpijskie wygrał Helmut Recknagel, który następnie podarował złoty medal Hryniewieckiemu.

1962–1971 thumb|Andrzej Sztolf Rok 1962 był ważny nie tylko dla polskich, ale i światowych skoków. Mistrzostwa Świata 1962 odbyły się po raz trzeci w Zakopanem, a zawodnicy po raz pierwszy w historii rywalizowali na dwóch skoczniach – dużej i średniej (dziś normalnej). Faworytem Polaków był Piotr Wala, który w tym samym roku zdobył podwójne mistrzostwo Polski. Na MŚ najlepiej skakał jednak Antoni Łaciak. Na Średniej Krokwi zdobył tytuł wicemistrza świata.