Definicja Pinku-eiga, czyli „różowe filmy” z początku określane były terminem erodakushon-eiga (ang. eroduction films) lub „filmów za trzy miliony jenów” (sanbyakuman-eiga, ang. three-million-yen-films). Termin pinku-eiga wprowadził dziennikarz Minoru Murai w 1963 r., ale nazwa ta upowszechniła się dopiero pod koniec dekady.
Pinku-eiga nie mają dobrego odpowiednika w kinematografii zachodniej. Określane jako pornograficzne, odpowiadają raczej zachodnim stylom „erotica,” „soft porn” albo „sexploitation”, choć również żaden z tych nie odpowiada w pełni japońskiemu gatunkowi. Japońskie ograniczenia cenzorskie sprawiły, że przedstawianie narządów płciowych, a nawet samego owłosienia łonowego przez długi czas były zakazane w filmach tego gatunku. Niektórzy reżyserzy rozwinęli wyszukane techniki omijania ograniczenia uwidaczniania „istotnych części”.
Niektórzy utrzymują, że to cenzura nadała japońskiemu kinu erotycznemu jego szczególny styl. Według Donalda Richiego „Amerykańska pornografia jest zatrzymana na zawsze na swoim podstawowym poziomie, ponieważ pokazując wszystko, nie musi robić nic innego;