thumb|240px|Votrubova chata Schronisko Kieżmarskie (w części literatury tatrzańskiej także Schronisko Kiezmarskie, słow. Kežmarská chata) – schronisko turystyczne, które znajdowało się w Dolinie Białych Stawów w słowackich Tatrach Wysokich. Zniszczone w pożarze w 1974 roku.
Historia Poprzednie schroniska Pierwszym schroniskiem, które stanęło w okolicy Białego Stawu, było postawione w 1876 roku Egyed-menház (Schronisko Idziego). Nazwa miała upamiętnić ówczesnego prezesa Magyarországi Kárpátegyesület – Egyeda Berzeviczyego. Jednak to postawione przez MKE prymitywne schronisko już po czterech latach zostało przeniesione z Pastwy nad Zielony Staw.
Wiele lat później, bo dopiero w roku 1922, nad Białym Stawem stanęła Votrubova chata, czyli Schronisko Votruby (Votrubovka, zwana też Jánošíkovą chatą). Schronisko to zostało zbudowane na wysokości ok. 1675 m n.p.m. z inicjatywy członków KČST – gen. Jána Votruby i mjr. Václava Dusila przez wojsko czechosłowackie. Wkrótce jednak budynek został przekazany KČST. Otwarcie budynku dla turystów nastąpiło 1 lipca 1924. Chata, początkowo dwuizbowa, została rozbudowana w 1932. Była czynna w lecie, a okresowo także w zimie.