Sygnał związany z konkretną transmisją, mógłby być przesłany w pewnym wąskim paśmie (np. w systemie GSM stosuje się pasmo 200 kHz). W cdmaOne, dzięki specjalnym ciągom pseudolosowym rozkładany jest w tzw. widmie rozproszonym (ang. Spread Spectrum) o szerokości 1.25 MHz. Pasmo to staje się wspólnym kanałem transmisyjnym dla wielu niezależnych transmisji. Każda z nich kodowana jest dodatkowo za pomocą ciągów Walsha, co umożliwia wyodrębnienie jej w odbiorniku nasłuchującym na danym kanale spośród innych sygnałów w nim przesyłanych. Takie rozwiązanie okazało się bardzo wydajne z punktu widzenia optymalnego wykorzystania zasobów radiowych.
Jedną z konsekwencji związanych ze wspólnym kanałem transmisyjnym i wyborem metody CDMA do kodowania sygnału jest ścisła kontrola mocy z jaką nadaje telefon. Moc związana z transmitowanym sygnałem zmienia się wraz ze zmianą odległości pomiędzy terminalem a stacją bazową. Gdyby w strumieniu danych dochodzącym do stacji bazowej (przesyłanym przez telefony we wspólnym kanale transmisyjnym), znalazła się transmisja sygnału o wyższej niż pozostałe mocy, dochodziło by do interferencji z innymi sygnałami. Gdyby moc tego sygnału była niższa, zostałby on zagłuszony przez inne transmisje w tym kanale.