Praca ta, według pamiętników Ewy Felińskiej, była jasna, zwięzła i fachowa, o niepospolitej wartości; odbiorcom rzucało się w oczy, że "pisał ją nie prosty jurysta, ale pisarz obszerniejszych pojęć historycznych i wyższych zdolności". Szczycąc się Wendorffem jako absolwentem szkoły w Słucku, kierownictwo placówki miało ofiarować egzemplarz "Obrony" hrabiemu Zamoyskiemu w czasie jego wizytacji.
Niemal całe życie Wendorff spędził w Słucku, nie zakładając rodziny. Praktykę odbył u adwokata nieznanego z nazwiska, potem prowadził własną kancelarię. Praktykę miał rozległą, chociaż zdarzało mu się prowadzić sprawy bez wynagrodzenia, ze względu na przyjaźń czy choćby znajomość z klientem. Jego pasją była muzyka, był utalentowanym skrzypkiem, koncertującym niekiedy ze znanymi muzykami europejskimi w czasie ich pobytu w Słucku. Chorowity, często cierpiał na bóle migrenowe; zmarł w wieku 46 lat w 1841 w Słucku. Obie opublikowane prace Wendorffa, "Statut wendorffowski" i "Obrona", nie zachowały się.
Bibliografia Zbigniew W. Zalewski, Julian Wendorff i Zygmunt Wendorff, w: Słownik biograficzny adwokatów polskich, tom I (pod redakcją Romana Łyczywka), Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1983
Wendorff, Julian Wendorff, Julian Wendorff, Julian