97 na pomostach)
W 1926 roku powiększono pułk o trzeci dywizjon artylerii przeciwlotniczej oraz zgrupowano pododdziały specjalistyczne w dywizjonie technicznym. W 1932 roku rozformowano dywizjon techniczny, a w 1938 roku powiększono pułk o czwarty dywizjon artylerii przeciwlotniczej.
Mobilizacja w 1939 roku Pułk był jednostką mobilizującą. Po zakończeniu mobilizacji ulegał rozformowaniu. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” dowódca pułku był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji jednostek wpisanych na tabelę mob.: dowództwo 1 dywizjonu samochodowego artylerii przeciwlotniczej (dowódca mjr Alfons Fengler) – do OPL Katowic, 1 bateria samochodowa 1 dyonu samochodowego artylerii plot., 2 bateria samochodowa 1 dyonu samochodowego artylerii plot., 3 bateria samochodowa 1 dyonu samochodowego artylerii plot., dowództwo 11 dywizjonu motorowego artylerii przeciwlotniczej (dowódca mjr Olgierd Eminowicz) – do OPL Warszawy, 1 bateria motorowa 11 dyonu motorowej artylerii plot., 2 bateria motorowa 11 dyonu motorowej artylerii plot., 3 bateria motorowa 11 dyonu motorowej artylerii plot., kolumna amunicyjna 11 dyonu motorowego artylerii plot., dowództwo dywizjonu półstałego artylerii przeciwlotniczej nr 101 (dowódca mjr Michał Chroł-Frołowicz) – do OPL Warszawy, bateria półstała artylerii przeciwlotniczej