Zwraca się ponadto uwagę na fakt, że użycie tradycji oralnej jako pełnowartościowego źródła historycznego wymaga według jego zwolenników specjalnych kwalifikacji od historyka, który takimi źródłami operuje: np. Phillips Stevens uważa, że kwalifikacją konieczną dla właściwego operowania tradycją oralna jako materiałem źródłowym jest specjalna intuicja.
Literatura oralna Większe znaczenie niż w badaniach ściśle historycznych badanie przekazu ustnego ma dla historii literatury i folkloru. Do ich szybkiego rozwoju przyczynili się zwłaszcza Milman Parry i jego uczeń Albert Lord. W połowie XX wieku prowadzili oni badania nad epiką i pieśnią bośniacką, które zaowocowały przełomową pracą Lorda Singer of Tales. Ich prekursorami byli Marcel Jousse, Matija Murko i Arnold van Gennep. Literaturę ludu Bośni Parry i Lord pojmowali jako formę przedstawienia – śpiewak przedstawiający utwór literacki nie ma w pamięci gotowej formy utworu, ale za każdym razem odtwarza go nieco inaczej korzystając z szeregu form artystycznych i mnemotechnicznych – ustalonej kolejności epizodów, wielu cliché i typowych formuł. Typowe opóźniające bieg akcji zwroty i retardacje w prowadzeniu toku narracji służą konstrukcji ad hoc dzieła, które staje się przez to każdorazowo nieco odmienne.