Magis – przysłówek znaczący w języku łacińskim „bardziej”, „więcej” , który stał się jednym ze sztandarowych pojęć z zakresu duchowości ignacjańskiej, która bywa utożsamiana z duchowością jezuicką.

Jest to określenie bardzo często stosowane przez św. Ignacego Loyolę, które wskazuje na zaangażowanie człowieka potęgujące jego związanie z Bogiem, oznacza nastawienie dynamizujące. Najczęściej występuje w łączności z określeniami zaczerpniętymi już z samego Fundamentu Ćwiczeń Duchownych św. Ignacego: „więcej chwalić, czcić, służyć Bogu”, „większa chwała, cześć, służba Boża”. Św. Ignacy nie dopuszcza zadowolenia przeciętnością, stagnacją nawet na wysokim poziomie: zawsze chodzi o to, by w perspektywie Boga zdobywać „więcej”, przekształcać się ku „więcej”, „bardziej” przy Bogu. To nastawienie jest u niego - a potem u pierwszych jezuitów – tak dalece centralne w języku i postawie, że stało się jednym z kilku podstawowych i charakterystycznych, topicznych wyznaczników duchowości ignacjańskiej, czyli wywodzącej się z Ćwiczeń Duchownych.