z kolei we wszystkich prawodawczych dziełach Towarzystwa pochodzących od św. Ignacego (Egzamin, Konstytucje, Deklaracje do Konstytucji i reguły) w XX w. w kręgu bollandystów, jezuickich cenionych historyków porządkujących hagiografię Kościoła katolickiego, naliczono 376 tego typu wyrażeń. Ta intensywność wyraża po prostu stałe nastawienie, jako istotną cechę „człowieka Ćwiczeń”, czy potem jezuity - by skoncentrować się na wielkości Boga, Miłości i nią konsekwentnie żyć. Toteż - elementem tej maioritas jest też i konsekwentne kształtowanie postawy człowieka wobec innych stworzeń: bez odniesienia do Boga nie mają one swej właściwej wartości, nie należy żadnych z nich szukać „bardziej jednego niż drugiego” a tylko posługiwać się tymi, co „bardziej”, „więcej” służą wejściu w świat ponadprzeciętnej, uszczęśliwiającej miłości Boga.
To wejście w świat miłości Boga ma być bowiem inną nazwą spełnienia siebie, dojrzałości ludzkiej, znalezienia sensu życia i szczęścia. Co „mniej służy” chwale Boga – w tej perspektywie należy odrzucać. Konsekwentnie są też bliskie więc św. Ignacemu postawy, które człowieka pozytywnie naznaczają, wyróżniają w tej samej perspektywie odniesienia do centrum chwały, Boga. W tym świetle mówi Loyola o „większym odznaczeniu się w służbie Bożego Majestatu”, o „większym odznaczeniu się pod Sztandarem Krzyża”.
Zobacz też Ad maiorem Dei gloriam Magis (katolicki ruch młodzieżowy)
Kategoria:Jezuici