W 1928 objął dyrekcję zakładu na zamku Sonnenstein w Pirnie, kierował nim do 1939, po czym powrócił na stanowisko kierownika zakładu w Dösen. W maju 1940 otrzymał urlop i został zastępcą dyrektora departamentu T4 kierowanego przez Wernera Heydego, a następnie został jego następcą od końca 1941. W kierowanym przez siebie zakładzie w Dösen prowadził badania nad uśmiercaniem pacjentów dużymi dawkami luminalu.
Za zbrodnie przeciwko ludzkości został skazany 7 lipca 1947 w drezdeńskim procesie lekarzy na karę śmierci. Wyrok został wykonany przez dekapitację 25 marca 1948.
Wybrane prace Über Gedächtnisstörung in zwei Fällen von organischer Gehirnkrankheit. Berlin, 1902. Städtische Heil- und Pflegeanstalt zu Dresden. W: J. Bresler (Hg.): Deutsche Heil- und Pflegeanstalten für Psychisch-Kranke in Wort und Bild. Halle/Saale: Marhold, 1912 s. 248-255. Allgemeine Therapie und Prophylaxe der Geisteskrankheiten. W: O. Bumke (Hg.): Handbuch der Geisteskrankheiten, Band IV. Berlin: Springer, 1929 s. 1-131. Zur Indikationsstellung für die therapeutische Beeinflussung sexueller Anomalien durch Kastration. Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie und psychisch-gerichtliche Medizin 97, S. 168-188, 1932. Erbpflege im Familienrecht.