W tym samym czasie kończono budowę prostokątnej baszty i fosy okalającej całe zamczysko. Pomieszczenia w wieży przeznaczono na zbrojownię i więzienie. Powstały dziedziniec nazywany przedzamczem korczyńskim oddzielony był od zamku wysokiego murem granicznym (w związku z podziałem majątku). Wspólną dla obu części była kaplica i głęboka studnia. O tej ostatniej tak pisał w wydanej po raz pierwszy w 1786 r. „Geografii (...) Galicyi i Lodomeryi” jej autor, Ewaryst Andrzej, hrabia Kuropatnicki: Studnią dotąd całą arcygłęboką z ciosu miejsce znamienite; spuszczony kamień długo leci, nim upadku swego echo wyda. Późniejsza rozbudowa zamku wzbogaciła go o zabudowania w stylu renesansowym.
thumb|center|600px|Panorama zamku
Obecnie lepiej zachowana jest część wschodnia i tam znajduje się wejście na teren dawnego zamczyska. Widoczne są pozostałości budynków mieszkalnych i kaplicy. W tej części zabytku mieści się małe muzeum urządzone przez pasjonata zamku i kolekcjonera Andrzeja Kołdera. Wśród eksponatów są militaria z dawnego arsenału zamkowego i pamiątki po kolejnych właścicielach, a także XIV-wieczny herb z drzwi zamkowych.
Legendy thumb|Ruiny Odrzykonia – Henryk Grabiński (1880) Legenda o karlicy Kasi