Okręg dąbrowski został rozdzielony w styczniu na niemiecką i austriacką strefę okupacyjną, w wyniku czego podjęto decyzję o włączeniu w obszar Sosnowca Dębowej Góry, Konstantynowa, Pekinu, Środuli, Milowic i Modrzejowa.
Przy aktywnym udziale miejscowej ludności, w czasie I wojny światowej i powstań śląskich w , zakończono kształtować granice niepodległej Polski i tym samym odebrano miastu korzystne przygraniczne położenie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku Sosnowiec, wraz z całym Zagłębiem Dąbrowskim, został włączony w skład województwa kieleckiego i stał się trzecim, po Częstochowie i Radomiu, co do wielkości miastem województwa kieleckiego (przed Kielcami będącymi na czwartym miejscu). Sosnowiec, liczący po wojnie ponad 86 tys. mieszkańców, odbudował swój potencjał gospodarczy i w zyskał status miasta na prawach powiatu. W miasto stało się siedzibą Izby Przemysłowo-Handlowej, a w uruchomiona została pierwsza linia tramwajowa.
W 1933 roku pojawiły się plany utworzenia województwa sosnowieckiego. Minister handlu i przemysłu Eugeniusz Kwiatkowski planował że województwo sosnowieckie będzie obejmywało obszar województwa kieleckiego, łódzkiego, krakowskiego i fragmentu śląskiego. Plany powracały w 1935 i 1938 roku.