Jan Władysław Sroczyński (ur. 26 sierpnia 1921 w Grzymiszewie, zm. 22 stycznia 2005) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys W okresie II wojny światowej walczył w Związku Walki Zbrojnej, następnie w Armii Krajowej. Studiował medycynę na tajnym Uniwersytecie Poznańskim, ukończył je na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1949. W 1951 uzyskał stopień naukowy doktora, w 1960 obronił habilitację. W 1976 został profesorem nadzwyczajnym, w 1982 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Uzyskał specjalizacje I i II stopnia w zakresie chorób zewnętrznych oraz patologii zawodowej.

Pracę zawodową rozpoczął w Klinice Chorób Wewnętrznych wrocławskich szkół wyższych. W ramach służby wojskowej był do 1954 m.in. kierownikiem laboratorium w Szpitalu Wojskowym w Zabrzu. Od 1954 pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych Śląskiej Akademii Medycznej jako starszy asystent i adiunkt. Odbywał także praktyki w Instytucie Hematologii w Warszawie oraz w instytutach w Pradze i Paryżu.