Stała Komisja Wojenno-Śledcza właściwie Komisja Śledcza przy naczelnym Dowódcy Armii Czynnej i Naczelniku Królestwa Polskiego – centralny organ śledczy powołany dla spraw politycznych w Królestwie Polskim w latach 1833–1865.
Utworzona w kwietniu 1833 przez warszawskiego gubernatora wojennego gen. Iwana Osipowicza de Witt na polecenie namiestnika Królestwa Polskiego feldmarszałka Iwana Paskiewicza jako Komisja Śledcza dla Przestępców Politycznych. Jej prezesem został Andriej Storożenko, a na siedzibę przeznaczono X Pawilon Cytadeli Warszawskiej. Członkami komisji byli: prezes, dwóch członków wojskowych i pięciu urzędników cywilnych, w tym: prokurator i dwóch inkwirentów.
Do jej kompetencji należało wykrywanie wszelkich przestępstw i wykroczeń politycznych w Królestwie Polskim oraz odsłanianie zagranicznych powiązań ich sprawców. Działalność komisji koncentrowała się na zbieraniu materiałów dowodowych, prowadzeniu czynności śledczych i inkwizycyjnych. Wyniki prowadzonych śledztw były przesyłane namiestnikowi w formie raportów, które zawierały zalecenia co do dalszego postępowania. Sprawy ciężkich przestępstw politycznych przekazywane były do sądu wojennego, inne kierowano do sądów kryminalnych.