Zasadniczym trybem pracy radiostacji była tzw. szybka telegrafia – umożliwiała szybkie nadanie (w bardzo krótkim czasie, uniemożliwiającym namierzenie nadajnika) wcześniej przygotowanego telegramu. Kodowanie telegramu odbywało się przez naperforowanie meldunku na ówcześnie standardowym filmie fotograficznym. Telegram składał się z 5-znakowych grup cyfrowych. Odbiór takiego szyfro-telegramu realizowany był przy użyciu specjalnego sprzętu; nagranie odtwarzano ze znacznie mniejszą prędkością, służył do tego magnetofon płytowy z płynną regulacją obrotów. Możliwość odbioru takich wiadomości miała m.in. specjalna wersja radiostacji średniej mocy R-102RR2 lub R-118R.
Możliwości pracy thumb|200px|Perforator taśmy thumb|200px|Sposób perforacji taśmy nadawania praca za pomocą ręcznego klucza telegraficznego praca ręczna – przyspieszona, za pomocą metalowego rysika prowadzonego w metalizowanych (według kodu Morse’a) rowkach praca z bardzo szybką manipulacją wytwarzaną w czytniku wcześniej przygotowanej celuloidowej taśmy perforowanej, napędzanym za pomocą ręcznej korbki.