Kształt wież tych dział był charakterystyczny dla włoskich okrętów, z nachylonymi płaskimi ścianami i pochyłym dachem. W toku modernizacji zastąpiono drugą wieżę przez kontenerową wyrzutnię pocisków przeciwlotniczych Aspide. Dość szeroka i wysoka nadbudówka dziobowa, o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, z zakrytym mostkiem, stanowiła razem z wbudowanym w jej tylną część kominem, podstawę dla anten urządzeń elektronicznych. Komin miał wyloty spalin na boki i był połączony z głównym masztem.
W obniżeniu za nadbudówką dziobową zainstalowano po modernizacji pojemnikowe wyrzutnie dla pocisków woda-woda Teseo, skierowane na burty. Dalej znajdował się kompleks nadbudówki rufowej, z drugim kominem, z dalszymi antenami na nim. Następnie na dachu nadbudówki znajdowały się dwa radary SPG-51C kierowania pocisków przeciwlotniczych Tartar/Standard, a dalej wyrzutnia tych pocisków. Nadbudówka kończyła się podniesionym hangarem dla śmigłowców, których prostokątne lądowisko zajmowało cały pokład rufowy.
Napęd okrętów jest w dość konserwatywnym układzie, w postaci dwóch turbin parowych o łącznej mocy 73 000 KM, zasilanych z 4 kotłów Foster-Wheeler. Okręty mają dwie śruby i dwa stery. Mogły rozwijać maksymalną prędkość 33 węzły.