Jedynym krajem, który poparł gabinet Cankowa, były Włochy rządzone przez Mussoliniego.
Mimo napiętej sytuacji politycznej i eskalacji przemocy w kraju, rząd Cankowa zdołał przeprowadzić ważne reformy gospodarcze, które dopomogły w przezwyciężeniu powojennego kryzysu. Osiągnięciem gabinetu było ustabilizowanie waluty narodowej, ożywienie produkcji dzięki skutecznej polityce protekcjonizmu, utworzenie funduszu bezrobocia i systemu odszkodowań z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, ustanowienie zasad prawa pracy i udostępnienie kredytów na rzecz walki z problemami żywnościowymi i mieszkaniowymi. Pod wpływem nacisków opinii międzynarodowej, a także umiarkowanych frakcji Porozumienia Demokratycznego, na początku 1926 Cankow został zmuszony do ustąpienia ze stanowisk premiera i lidera partii. Na czele gabinetu stanął Andrej Lapczew, w którego trzecim rządzie (1930-1931) Cankow pełnił funkcję ministra oświaty.