Znaczenie terminu jest przy tym płynne – prócz gatunków literatury artystycznej do literatury dydaktycznej zalicza się często utwory homiletyczne, publicystyczne czy agitacyjno-propagandowe.
Płynność kategorii literatury dydaktycznej jest wynikiem jej genezy. Koncepcja literatury jako twórczości o swoistych zadaniach estetycznych, które nie tylko różnią się od zadań utylitarnych, ale wręcz stoją do nich w opozycji, jest wytworem romantyzmu. Dlatego też kategoria literatury dydaktycznej utrwaliła się dopiero w świadomości literackiej wieku XIX. Przedtem, zgodnie z maksymą poetyki horacjańskiej prodesse et delectare w funkcjach utylitarnych i estetycznych literatury widziano ścisłą jedność.
Literatura świadomie dydaktyczna powstaje więc dopiero od XIX wieku – formy piśmiennictwa, utwory i gatunki wcześniejsze uznaje się za elementy literatury dydaktycznej jedynie ex post.
Zobacz też Jednojęzyczny słownik dydaktyczny
Bibliografia Janusz Sławiński, hasło Dydaktyczna literatura, w: Słownik terminów literackich, wyd. 2, Wrocław 1989
Kategoria:Genologia