Iskander nie był jednak zainteresowany walką, podpisano więc pokój, w którym Polska zobowiązywała się do ukrócenia samowoli Kozaków oraz uznała Mołdawię i Wołoszczyznę za strefę wpływów tureckich.
Casus belli Wydarzenia, które bezpośrednio przyczyniły się do bitwy pod Chocimiem rozpoczęły się od wielkiego konfliktu, który w 1618 ogarnął niemal całą Europę. Była to wielka wojna wyznaniowa – wojna trzydziestoletnia. Rzeczpospolita rządzona w tym czasie przez Zygmunta III Wazę nieoficjalnie (Polska zachowała neutralność) opowiedziała się po stronie Habsburgów.
W tym czasie na Arcyksięstwo Austriackie spadło uderzenie armii siedmiogrodzkiej (lennika Turcji). Siły prowadzone przez lennika tureckiego Gábora Bethlena wkrótce dotarły pod Wiedeń i rozpoczęły jego oblężenie. Wtedy za pozwoleniem polskiego króla Zygmunta III Wazy na pomoc Habsburgom wyruszyli lisowczycy, którzy w bitwie pod Humiennem pokonali armię siedmiogrodzką i zmusili ją do zwinięcia oblężenia Wiednia. Jednocześnie Zygmunt III Waza zgodził się by Habsburgowie prowadzili na terenie Rzeczypospolitej zaciąg żołnierzy. Upokorzony Bethlen wysłał do sułtana list, w którym oskarżał Rzeczpospolitą o sprzyjanie Habsburgom i działanie na szkodę Imperium.