Program ekonomiczny jego rządu zakładał szereg reform gospodarczych, w tym prywatyzację przedsiębiorstw państwowych. Odrzucił apele USA o zawieszenie pakistańskiego programu jądrowego, motywując to koniecznością zabezpieczenia się przed bronią nuklearną Indii oraz trwającym sporem o Kaszmir. Doprowadziło to do wstrzymania amerykańskiej pomocy finansowej.
W 1993 roku rząd Sharifa został zdymisjonowany w podobny sposób, jak poprzednio rząd Benazir Bhutto. Objęła ona funkcję premiera, a Sharif przeszedł do opozycji. Po raz kolejny został premierem w 1997 roku, po wyborach spowodowanych kolejną dymisją rządu Bhutto. W tym okresie doprowadził do zmian, uniemożliwiających tak łatwe dymisjonowanie rządu. Rozpoczął też działania zmierzające do ograniczenia władzy prezydenta i wojska. Pod koniec roku 1997 zablokował próbę mianowania pięciu dodatkowych sędziów Sądu Najwyższego, co doprowadziło do ustąpienia ze stanowiska prezydenta Farooqa Leghariego.