Henryk Biegeleisen (ur. 24 października 1855 w Toustem, zm. 1 kwietnia 1934 we Lwowie) – polski etnograf, historyk literatury polskiej i nauczyciel. Przedstawiciel pozytywistycznej metody filologicznej. Badacz literatury romantycznej, m.in. twórczości Teofila Lenartowicza. Autor cennych prac etnograficznych.
Życiorys Urodził się w żydowskiej rodzinie inteligenckiej, w rodzinie lekarza. Uczęszczał do szkół w Tarnopolu. W 1876 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach. Studiował historię oraz historię literatury na Uniwersytecie Lwowskim. Debiutował w 1877 w „Sprawozdaniach” Towarzystwa Czytelni Akademickiej, której był działaczem. Następnie studiował w Monachium i Lipsku. Doktoryzował się w 1882. Po powrocie do Lwowa przez kilkadziesiąt lat pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół. Jednocześnie prowadził badania naukowe i prace edytorskie.
Synowie: Bronisław (1881–1963), inżynier, profesor Politechniki Lwowskiej i innych uczelni, dyrektor Instytutu Psychotechniki i Organizacji Naukowej w Krakowie Leon Władysław (1885–1944), ekonomista, profesor Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.