W procesie folowania tkaniny kurczyły się, czasem znacznie (według norm cechowych w Polsce XVI i XVII w. osnowa 14-20%, wątek 55-70%); folowanie wykazywało wady tkaniny i nadużycia tkaczy.
Tradycyjne techniki folusznicze utrzymywały się długo: folusze nożne w sukiennictwie wiejskim i ogólnie tam, gdzie produkcja była mała; folusze wodne stosowano również w manufakturach. Postęp techniczny polegał na udoskonaleniu napędu, zwiększaniu liczby kół i stęp (stęporów) i na wprowadzaniu coraz skuteczniejszych chemikaliów; w XVIII w. proces trwał około 8 dni, w tym samo stępowanie 14-25 godzin, zaś przy suknach farbowanych 25-30 godzin. Folusze wodne, technicznie zbliżone do użytkowanych w XVI-XVII w., zachowały się na Podhalu, służąc do produkcji ludowych tkanin wełnianych. W połowie XIX w. przy folowaniu tkanin zastosowano napęd parowy.
Zachowane do dziś (lub częściowo zrekonstruowane) wiejskie folusze można oglądać w muzeach etnograficznych na wolnym powietrzu (skansenach), m.in. w: Górnośląskim Parku Etnograficznym w Chorzowie Orawskim Parku Etnograficznym w Zubrzycy Górnej Muzeum Wsi Orawskiej na Polanie Brestowej w Tatrach Zachodnich (Słowacja)
Zobacz też
folowanie
Bibliografia Wielka encyklopedia PWN, Warszawa 2001-2005. Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku, Antoni Mączak, Warszawa, 1981, t. I, s. 172-173
Kategoria:Sukiennictwo