Zgodnie z dotychczasową praktyką Cezar, wysławszy przodem konnicę, posuwał się za nią ze wszystkimi swoimi siłami, lecz układ i szyk marszowy był inny niż dotychczas stosowany, a o którym donieśli Belgom zbiegowie. W bliskości nieprzyjaciela, zgodnie ze swoim zwyczajem prokonsul prowadził sześć legionów w pogotowiu bojowym (legiony – VII, VIII, IX, X, XI, XII), a dopiero za nimi umieścił tabory całego wojska. Za taborami jako ich ubezpieczenie posuwały się dwa kolejne legiony (XIII i XIV) ostatnio zaciągnięte w Galii Bliższej i niemające większego doświadczenia w działaniach bojowych. Jeźdźcy rzymscy po przekroczeniu rzeki razem z procarzami i łucznikami wdali się w walkę z nieprzyjacielską jazdą. Belgowie raz po raz cofali się w zarośla okalające wzgórze, na którym zajęły pozycję ich główne siły. Ataki te ponawiane były co chwilę i miały na celu wciągnięcie większej liczby jeźdźców rzymskich w przygotowaną w zaroślach zasadzkę. Jazda rzymska trzymała się jednak karnie otwartej przestrzeni rozciągającej się między krzakami i drzewami a rzeką. Tymczasem sześć legionów, które nadeszły jako pierwsze, przystąpiło po dokonaniu pomiarów do obwarowywania obozu. Cezar popełnił poważny błąd nie dokonawszy dokładnego rozpoznania sił przeciwnika zgromadzonego po drugiej stronie rzeki pomimo świadomości, że przeciwnik jest blisko.