Kod przekształca element „1” na impulsy dodatnie i ujemne przemiennie, a element „0” na zerowy poziom sygnału chyba że występuje ciąg zer o długości większej niż dwa. W takim przypadku każde trzecie zero jest zastępowane impulsem o polaryzacji odpowiadającej polaryzacji ostatniego impulsu (zakłócenie reguły przemienności). Polaryzacja jest zmieniana z impulsu na impuls (brak zastępowania długich sekwencji zer ciągami impulsów o tej samej polaryzacji), co zapobiega uwydatnianiu niechcianej niskoczęstotliwościowego fragmentu widma.
Wady kodu: Niska odporność na zakłócenia wynikająca z liczby poziomów sygnału. Zasada kodowania umożliwia propagacje błędów. Niemożność natychmiastowego kodowania i dekodowania sygnału (przed nadaniem impulsu analizowane są każde trzy pozycje sekwencji binarnej).
Zasada działania dekodera błędów Dekoder błędów wykrywa błędy korzystając z własności kodu wynikających ze sposobu jego tworzenia. Jako że jedynki są kodowane z naprzemienną polaryzacją, błąd zostanie zgłoszony przy wykryciu w kodzie dwóch jedynek o tej samej polaryzacji. Poza tym w kodzie nie może się pojawić ciąg zer o długości większej niż dwa - jeśli jest inaczej, dekoder zasygnalizuje błąd.
Wady dekodera: Możliwe przekłamania w poszczególnych elementach słowa kodowego. Przy kodowaniu więcej niż dwóch zer występują zakłócenia w przemienności polaryzacji kodu - możliwe błędy dekodera.
Zobacz też kod
Kategoria:Kody liniowe