Nicolae Bălcescu (ur. 29 czerwca 1819 w Bukareszcie, zm. 29 listopada 1852 w Palermo) – wołoski i rumuński historyk, pisarz oraz rewolucjonista o poglądach socjalistycznych i utopijnych. Uczestniczył w Wiośnie Ludów w 1848 roku. Był przedstawicielem romantyzmu w literaturze rumuńskiej.

Życiorys Pochodził ze zubożałej bojarskiej rodziny. Nauki pobierał w szkole św. Sawy w Bukareszcie. W 1838 roku wstąpił do armii narodowej. W 1840 roku brał udział w spisku przeciw księciu Ghicy, za co został aresztowany i skazany na więzienie. Po dwóch latach został wypuszczony, jednakże pobyt w więzieniu zniszczył mu zdrowie. W 1843 r. założył z Ionem Ghicą i Christianem Tellem tajną organizację Braterstwo (rum. Frăția). Brał udział w rewolucji na Wołoszczyźnie w 1848 roku i w powstaniu węgierskim w 1849 roku. Po klęsce rewolucjonistów emigrował do Francji. W Paryżu współpracował m.in. z Adamem Mickiewiczem, Jules'em Micheletem i Edgarem Quinetem.