Pozostała na tym stanowisku również w rządzie Laurenta Fabiusa, jednak jeszcze w tym samym roku została przesunięta na funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, odpowiadając do 1986 za sprawy europejskie.

W okresie od 1 czerwca 1989 do 31 maja 1994 pełniła funkcję sekretarza generalnego Rady Europy.

W wyborach w 1994 z ramienia zorganizowanej na bazie Lewicowej Partii Radykalnej listy Energie Radicale (prowadzonej przez Bernarda Tapie) została wybrana do Parlamentu Europejskiego IV kadencji. Była przewodniczącą frakcji Europejskiego Sojuszu Radykalnego. W 1999 z ramienia koalicji PS-PRG-MDC uzyskała reelekcję na V kadencję. Należała do grupy socjalistycznej, od 2001 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Europarlamentu V kadencji. W PE zasiadała do 2004.

Po odejściu z czynnej działalności politycznej obejmowała różne funkcje społeczne, m.in.