Stąd wybuchy te widoczne są bardzo wyraźnie w zakresie niższych energii (zakres optyczny i nadfioletowy) niż wybuchy bersterów.
Wybuchy na gwieździe neutronowej widoczne są z ponad 70 obiektów, które stanowią ponad połowę wszystkich znanych obecnie galaktycznych układów podwójnych rentgenowskich z gwiazdą neutronową. Berstery są łatwe do zidentyfikowania, gdyż wybuchy charakteryzują się szybkim wzrostem intensywności i powolnym, wykładniczym spadkiem. Prawie wszystkie wybuchy zaliczane są do wybuchów I typu, jednak zdarzają się dłuższe wybuchy (trwające kilkanaście minut) i superwybuchy (trwające kilka godzin).
Wybuchy I typu trwają typowo 10-100 s, intensywność gwałtownie wzrasta w ciągu ok. 1-10 s i opada wykładniczo. W czasie wybuchu wypromieniowana jest energia rzędu 1039 – 1040 erg (1032 – 1033 J). Materia spływająca na gwiazdę neutronową jest mieszaniną wodoru i helu, z niewielką domieszką cięższych pierwiastków, głównie węgla (C), azotu (N) i tlenu (O), zwanych zwykle w astronomii metalami. W warstwach podlegających kompresji temperatura przewyższa 107 K i wodór „spalany” jest w hel w tzw. cyklu CNO, którego tempo produkcji energii zależy od temperatury w szesnastej potędze, stąd warstwy te są bardzo skłonne do niestabilnego „spalania”. Dalszy wzrost temperatury powoduje niestabilne zapalenie się helu.