Szóstak kilkakrotnie zmieniał wartość w okresie zaburzeń monetarnych końca XVI i początku XVII w.:
w 1604 r. zdewaluowano go o prawie 10%, w 1614 r. – o dalsze 12,5%, wreszcie w 1623 r. nastąpiła stabilizacja na poziomie 4,04 grama srebra próby 453.
Za panowania Władysława IV szóstaków nie bito.
Jan Kazimierz powrócił do produkcji szóstaków po przeprowadzeniu swojej reformy monetarnej. W 1656 r. podjęto szeroko zakrojoną produkcję w Koronie (Kraków, Bydgoszcz, Wschowa, Lwów), a od 1664 r. – na Litwie.
Za panowania Jana III Sobieskiego szóstaki były najpopularniejszym gatunkiem monety.
Bez tytułu prawnego szóstaki bił w Lipsku August II Mocny.
Groszem poszóstnym był też osławiony „ludu płacz”, czyli moneta używana przez podskarbiego Ludwika Pocieja do opłacania stronników Sasów działających w Wielkim Księstwie Litewskim.
Również bez tytułu prawnego w latach 1753–1756 szóstaki z mennicy lipskiej wypuszczał August III. Dopiero ordynacja z 10 listopada 1760 r. zezwalała na legalna emisję szóstaków o masie 2,936 grama srebra próby 312.
Szóstaki biły miejskie mennice Gdańska i Torunia w początkowych latach panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764–1765). Ostatnia emisja państwowa miała miejsce w latach 1794–1795.